پیـاده رو های این اطرافــ همیشه خاکستری استــ ...

پیـاده رو های این اطرافــ همیشه خاکستری استــ ...

سالن های سینــما همیشه خاکستری استــ ...

پل های زیـرگـذر ، روگـذر و عابــران پیــاده حتــی ،

بـهار ، تابستــان و دوبــاره بــهار حتــی ،

همیـشه خاکستری استــ ...

چشمـ هایـمـ اما خیـره استــ ...

به تـق و تـوق آدامـس های اربیـتــ بدون شکر ...

وچکــمه های معـطل و منتــظر

از اواخــر شهریــور ...

تهــران شبیــه دنیــا نیستــ

و ماتــمـ اش آهستـه سـر می خــورد

و به کـفش های پیـاده روی اتــ .

انـگار نیستــمـ ،

نیستــمـ و این از عــوارض شهــر استــ ...

تــهران شبـیه دنیــا نیستــ .

اینـجا دستــ خودتــ نیستــ اگر رفاقتــ اتــ چیـزیستــ

شبیــه مـزه ی ترکیبی عـرق با دیـازپـامـ ده !

دستــ خودتــ نیستــ ،

باید مخفیـانه قــی کنــی

درجوبــ های پـهن خیابـان پهـلوی و

سیگار شریــکی بعــدی را

جایی حوالی فرشته روشن کنــی از نــو ...

چیزیستــ شبیــه تــو ... !

شبیــه اتــاق های مشتــرکمــان ...

شبیــه مشق نوشتن با لــذتــ درون قفــس !

این ماتـمی که حل می شود هر روز در چای صبحــانه ،

وقـرص های آبی ریـزی که فــرو می دهیــمـ به زور

شبیــه دنیا نیستــ ... !

به شــکل حیرتــ آوری شبیــه همـ شده ایـمـ .

و به شــکل حیرتــ آوری در کادرهای بسته ی تنــمان

مجسمه های بلاهتی را حمل می کنیــمـ ... !

که هیچ جـای دکوراسیـون شهری جا نمی شونــد!

هیچ کجـای این زمینه ی خاکستـری زیبـا نمی شونـد!

بــاورکن عزیــزمـ ... بــاور کن .