گاهے وَقتـا فرامـوش کُن کجـایے

گاهے وَقتـا فرامـوش کُن کجـایے
بہ کجـا رسـیدے
و بہ کجـا نرسـیدے
گـاهے وَقتـا فَـقـط زنـدگـےکـن
یاد قولهایے کـہ بہ خودِت دادے نَبـاش
یہ وقتایے شَرمنده خودِت نَبـاش
دِ آخہ مَشتے تَقصیر تو نیست کِہ
تو تلاشتو کردے امــــــا نَشـــد
یہ وقتایے جَواب خودِتو نَده
هَر کے اَزت پُرسید چرا اینجایہ زندگے گیر کردے
لـــبـــخَـــنـــد بــزن "و بگو:
کـم نَذاشتَــــم حاجّے امـّــــا نــشــد
یہ وقتایے فَقط از زِنده بودَنِت لِّذت بِـبَر
درُستہ سَختہ ولے تو تلاشِتو بُکن
دُنیــا هَمینہ بہ مُولا غَمِتــ نَباشہ مَشتے. . .