مردم شهر سیاه,

مردم شهر سیاه,
خنده هاشان همه از روی ریاست...
دلشان سنگ سیاست...
ما در ای شهر دویدیم و دویدیم...
چه سود؟!
هر کجا پرسه زدیم خبر از مرد نبود.
و تو ای مرغ مهاجر که از این شهر گذر خواهی کرد...
نکند از هوس دانه گندم به زمین بنشینی...!!!