تو دلنوازتر از گلشنی گناه قشنگم

تو دلنوازتر از گلشنی ،گناه قشنگم!
هوای تازه‌ی عشق منی ،گناه قشنگم!
خراب گشته‌ام از گردش پیاله‌ی چشمت
خدای باده‌ی مردافکنی ،گناه قشنگم!
به غمزه، پیرهن پرنیانِ دلبری‌ات را
به بردنِ دلِ من می‌کَنی ،گناه قشنگم؟
تن سپید ز گلبوسه‌ی نسیم بپوشان 
تو برگ یاسی و نازک‌تنی ،گناه قشنگم!
چو ماه با تن عریان اگر در آب نشینی 
چه آتشی به جهان می‌‌زنی! گناه قشنگم!
خزان به گلشن زیبایی تو راه ندارد
تو نوبهارتر از هر زنی ،گناه قشنگم!
غرور شیشه‌ای من امانت است، امانت
مباد بار دگر بشکنی! گناه قشنگم!
تو را شکستنِ «شبدیزِ» تیره‌روز، نشاید
به جای مهر، چرا دشمنی؟ گناه قشنگم!