من آدماییو تو زندگیم دوست دارم ک شاید حتی دو بارم بهشون ن

من آدماییو تو زندگیم دوست دارم ک شاید حتی دو بارم بهشون نگفتم چقد دوسشون دارم، ولی هرجا برن حاضرم کیلومترها باهاشون راه برم بدون اینکه بپرسم مقصد کجاست.
هر کار اشتباه یا درستی ک بخوان انجام بدن، حاضرم تا تهش کنارشون باشم.
بارها و بارها هم اشتباه کنن یا منو ناراحت کنن میبخشمشون بدون اینکه بهشون بگم حتی ناراحت بودم.
اگه بهم بگن بجای اونا بمیر همون لحظه میمیرم ولی هيچوقت نگفتم بهشون ک دوسشون دارم... با اینحال اونا تیکه‌هایی از قلب منن.
مگ آدم میتونه قلبشو دوست نداشته باشه؟