سر به زیرو ساکتم وقتی که تنها میشوم

سر به زیرو ساکتم وقتی که تنها میشوم
درد دارد شعرهایم،بی تو رسوا میشوم

برگ برگ دفترم با خاطرات خوب و بد
با ورق خوردن میان شعر معنا میشوم

می نویسم در غزل لبخند شیرین تو را
هر نفس با بوسه ای در گیر رویا میشوم

عاشقِ پروانه ام شمع و گل و شعر و غزل
با قیام شعله ها امشب چه زیبا میشوم

تیغ چشمت نبض احساس مرا کرده نشان
حس خوبی دارد و با آن مداوا میشوم

بی منی و اشکِ من با بغض همبستر شده
آسمانم تو بباری باتو دریا میشوم

بس مصمم رفته ای،حتی غباری از تو نیست
دشت دلتنگی ام و اینگونه شیدا میشوم