از آدم بودن، تناقص‌ها را دوست دارم. اینکه پشت خنده‌هایت ی

از آدم بودن، تناقص‌ها را دوست دارم. اینکه پشت خنده‌هایت یک اندوه عمیق داری. اینکه دوستش داری اما گاهی قلبت پر از نفرت می‌شود. اینکه غمگینی اما ته قلبت هنوز امید داری. ما آدم‌ها تکه‌های سرهم شده حس‌های متناقضیم. پر از وسوسه و شرم و عشق و رنج و شادی. هیچ‌کس نیست که بتواند خودش را از این تناقضات جدا بداند. هر لحظه تجربه‌اش می‌کنیم و ادامه می‌دهیم.



▪︎اما چه کسی جرئت دارد
در دنیایی که هیچکس بی‌گناه نیست،
مرا محکوم کند؟
.آلبر کامو.



14040615