یک روز می‌بوسمت !

یک روز می‌بوسمت !
پنهان کردن هم ندارد .. 
مثل خنده‌های تو نیست که مخفی‌شان می‌کنی،
یا مثل خواب دیشب من که نباید تعبیر شود
مثل نجابت چشمهای تو است ، 
وقتی که توی سیاهی چشم‌های من عریان می‌شوند.
عریانی‌اش پوشاندنی نیست ، پنهان نمی‌شود ... .

یک روز می‌بوسمت !
یکی از همین روزهایی که می‌خندانمت
یکی از همین خنده‌های تو را ناتمام می‌کنم : می‌بوسمت !
و بعد، تو احتمالا سرخ می‌شوی ، 
و من هم که پیش تو همیشه سرخم ..

یک روز می‌بوسمت !
یک روز که باران می‌بارد، یک روز که چترمان دو نفره شده،
یک روز که همه جا حسابی خیس است،
یک روز که گونه‌هایت از سرما سرخ سرخ ، 
آرام‌تر از هر چه تصورش را کنی،
آهسته، می‌بوسمت ...

یک روز می‌بوسمت !
هر چه پیش آید خوش آید !
حوصله‌ی حساب و کتاب کردن هم ندارم !
دلم ترسیده ، که مبادا از فردا دیگر « عشق من » نباشی.
آخر، عشق چهار حرفی کلاس اول من ، 
حالا آن قدر دوست داشتنی شده 
که برای خیلی‌ها چهار حرف که سهل است،
هزار هزار حرف باشد.
به قول شاعر: عشق کلاس اول، تنها چهار حرف است، 
اما کلاس آخر، عشق هزار حرف است ... .


یک روز می‌بوسمت!
می‌خندم و می‌بوسمت!
گریه می‌کنم و می‌بوسمت!
یک روز می‌آید که از آن روز به بعد، من هر روز می‌بوسمت !
لب‌هایم را می‌گذارم روی گونه‌هایت،
و بعد هر چه بادا باد: می‌بوسمت ! تو احتمالا سرخ می‌شوی،
و من هم که پیش تو همیشه سرخم ...