ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﺑﻮﺩﻡ، ﺟﺬﺑﻪﺍﺕ ﺧﺸﮑﺎﻧﺪ ﻭ
ﭼﻮﺑﻢ ﮐﺮﺩ
ﺑﻨﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺦﮐﻮﺑﻢ ﮐﺮﺩ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯِ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﻳﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻱ
ﻃﻠﻮﻋﻢ ﺩﺍﺩ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻮ ﻭ ﺍﺧﻤﺖ ﻏﺮﻭﺑﻢ ﮐﺮﺩ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮎ ﻋﺸﻖﻫﺎﻱ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﻢ
ﮐﻪ ﺳﻴﻼﺏ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻱ ﺭُﻓﺖﻭﺭﻭﺑﻢ ﮐﺮﺩ
ﺗَﻨَﺖ ﺗﻠﻔﻴﻖِ ﮔُﻨﮓِ ﻋﻨﺼﺮ ﺑﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ
ﻧﻔﺲﻫﺎﻳﺖ ﺷﻤﺎﻟﻲ ﺳﺮﺩ، ﻟﺐﻫﺎﻳﺖ ﺟﻨﻮﺑﻢ ﮐﺮﺩ
ﺩﻭﺍ؟ ﺟﺎﺩﻭ؟ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ، ﺷﻔﺎ ﺩﺭ ﺣﺮﻑﻫﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺑﻢ
ﮐﺮﺩ
دیدگاه ها (۵)

تا ساغری داد از لبشدینم ربودعقلم زدود جانم گرفتمستم نموداو غ...

یادمان باشدبه حرمتناچیزترین لحظه های خوبمانهنگامی کهبه بن بس...

تو چشمای پر از دردم ، بدنبال چه میگردیاسیر این تب و دردم ، ت...

روزی مے رسد ڪہ خواهــــے فهمیـــــد:یڪ⇦ زن ، هـر چقدر هـــــ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط