اکنون به شوق حجت پنجم ز خود گمم

اکنون به شوق حجت پنجم ز خود گمم
وآیینه دار طلعت خورشید پنجمم

چون کشتی سپرده به توفان عنان خویش
ازموج موج جذبه ی تو در تلاطمم

آن شمع کوچکم که بیفروزیم اگر
فخر است با چراغ قبولت به انجمم

از آفتاب بیشترم با ولای تو
آیینه ام، فروغ تو را در تجسمم

گنج مراد خویش نجستم ز هیچکس
الا تویی که مدح تو را در تکلمم

ای علم را شکافته و رفته تا به عمق
حیران آنچه یافتی از این تعلمم

آن شاعرم که از سر ایثار عاشقم
بر دوستیت و خصم تو را در تخاصمم