ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺎﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﯽﺩﺭﯾﻎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ

ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺎﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﯽﺩﺭﯾﻎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮔﺮﻣﺎﯾﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﮔﻞ ﺷﻤﯿﻢ ﺧﻮﺷﺶ ﺭﺍ،
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻃﺮﺍﻭﺗﺶ ﺭﺍ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﮐﺘﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﺭﻭﺩ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺑﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻧﻮﺍﯼ ﺩﻝ ﺍﻧﮕﯿﺰﺵ ﺭﺍ …
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﯾﺒﺎ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ …
ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﯼ؟
ﺛﺮﻭﺗﺖ؟
ﺩﺍﻧﺸﺖ؟
ﺟﺎﻧﺖ؟
ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ …
ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺞ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﺮﺝ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ؟
ﻣﺤﺒﺘــــــــــــــــــــــــ !
ﺣﺎﺿﺮﯼ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﯽ؟
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩﺍﯼ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ
ﯾﺎ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺧﻮﺵ
ﯾﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮﻣﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﺸﯽ …
ﯾﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ …
ﯾﺎ …
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺵ ﮔﻨﺠﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ …
ﺍﺯ ﺑﺨﺸﯿﺪﻧﺶ ﺩﺭﯾﻎ ﻧﮑﻦ