ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺎﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﯽﺩﺭﯾﻎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ

ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺎﯾﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﯽﺩﺭﯾﻎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮔﺮﻣﺎﯾﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﮔﻞ ﺷﻤﯿﻢ ﺧﻮﺷﺶ ﺭﺍ،
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻃﺮﺍﻭﺗﺶ ﺭﺍ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﮐﺘﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﺭﻭﺩ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺑﺶ ﺭﺍ
ﻭ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻧﻮﺍﯼ ﺩﻝ ﺍﻧﮕﯿﺰﺵ ﺭﺍ ...
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﯾﺒﺎ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ...
ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﯼ؟
ﺛﺮﻭﺗﺖ؟
ﺩﺍﻧﺸﺖ؟
ﺟﺎﻧﺖ؟
ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ...
ﺍﻣﺎ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﻨﺞ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﺮﺝ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ؟
ﻣﺤﺒﺘــــــــــــــــــــــــ !
ﺣﺎﺿﺮﯼ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺨﺸﯽ؟
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩﺍﯼ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ
ﯾﺎ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺧﻮﺵ
ﯾﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮﻣﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﺸﯽ...
ﯾﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ...
ﯾﺎ...
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺵ ﮔﻨﺠﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺯﯾﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ...
ﺍﺯ ﺑﺨﺸﯿﺪﻧﺶ ﺩﺭﯾﻎ ﻧﮑﻦ...