مرگ آن است که عشـق تو توهّم گردد

مرگ آن است که عشـق تو توهّم گردد
آنکه میخواست تورا، قسمت مردم گردد

یا که با سادگی عاشق شوی و چندی بعد
دل تــو متهـــمِ سـوءِ تفـاهـم گـــــــردد

پیش آدم خبــر از میـوه‌ ی ممنوعـه نبود
حیفِ عشق است که تعبیر به گندم گـردد

اشکم افتاد به خاک و بخدا دیدن داشت
چه کسی دیـده وضویی کـه تیمّم گردد؟

مثل یک برکه ی بی‌ماه فقط می‌خواهـم
آن‌چنان غــرق تو باشم که دلم گم گردد

باز هم حـرفِ دلم را که نگفتم... گفتم؟
عشق بهتــر کــه همین‌ گونه ترنّـم گردد