یکصد و چهارده اشارت در تعظیم مقام شهدا

✦ یکصد و چهارده اشارت در تعظیمِ مقامِ شهدا ✦
بخش دوم
۶. شهدا حدِّ انهدامِ خودیّت در آستانِ تحقّقِ امرِ الهی‌اند.
شرح: آنجا که خودیّتِ انسانی فرو می‌ریزد و وجودِ انسان در آستانِ فرمانِ الهی استقرار می‌یابد، حقیقتِ شهادت پدیدار می‌شود.
۷. شهدا تعیّنِ عینیِ تسلیمِ مطلق در میدانِ ابتلایِ ربّانی‌اند.
شرح: تسلیم که غالباً مفهومی درونی دانسته می‌شود، در وجودِ شهید به صورتِ عینی و تاریخی تحقق می‌یابد.
۸. شهدا افقِ گشودهٔ بقا در دلِ فنایِ تکلیف‌اند.
شرح: در ظاهر، شهادت فنایِ جسمانی است؛ امّا در باطن، گشایشِ افقی از بقا و حضور در ساحتِ الهی است.
۹. شهدا ترازِ انقطاعِ انسان از سلطهٔ میل و انعقادِ او بر حقیقتِ امر‌اند.
شرح: میل‌های نفسانی از مدارِ تصمیم خارج می‌شوند و حقیقتِ فرمانِ الهی جایگاهِ نهاییِ اراده می‌گردد.
۱۰. شهدا صورتِ متعیّنِ عبورِ انسان از امکانِ بقا به ضرورتِ اطاعت‌اند.
شرح: انسان در لحظهٔ شهادت از امکانِ حفظِ خویش می‌گذرد و ضرورتِ اطاعتِ الهی را برمی‌گزیند.
۱۱. شهدا نقطهٔ تلاقیِ ارادهٔ انسانی با تقدیرِ الهی در نهایتِ صدق‌اند.
شرح: جایی که ارادهٔ انسان با تقدیرِ الهی هم‌جهت می‌شود و این هم‌جهتی در نهایتِ صدق آشکار می‌گردد.
۱۲. شهدا مرزِ گسستِ انسان از خویشتن و پیوندِ او با حقیقتِ ولایت‌اند.
شرح: انسان از خویش و خودمحوری جدا می‌شود و در نسبت با ولایتِ الهی معنا می‌یابد.
۱۳. شهدا تجسّمِ عینیِ صدقِ ایمان در میدانِ خطرِ وجودی‌اند.
شرح: ایمان که غالباً در ساحتِ باور تعریف می‌شود، در شهادت به کنشی وجودی و عینی بدل می‌گردد.

✍️ به قلم: بهرام محمدی DBA
@bmlimit حَـدِ 🇮🇷