تو گریستی بارها و بارها برای چیزی که مدت های بسیاری بارها

تو گریستی بارها و بارها برای چیزی که مدت های بسیاری بارها و بارها پذیرفته بودی برای زخم هایی که مدت ها بود دردی به همراه نداشت تو گریستی در کوچه هایی که دیگر در آن باران نباریده بود برای تمام رد پاهای به جا مانده از انسان هایی که اسم تورا به خاطر نداشتند گریستی و این طبیعت آدمیست.


.



.



.



.




دنیا سیاه و تاریکه
لباس سیاه بپوشی ناپدید می‌شی.
دوشنبه
یازده‌اسفند