ای گرامی ترین هستی بخش و ای تنهاترین ماندگار!

ای گرامی ترین هستی بخش و ای تنهاترین ماندگار!
مرا به خویشتن وامسپار و این تن خسته و دل شکسته را از درگاهت مران!
افسوس که پیشه ام درماندگی و توشه ام شرمندگیست.
اما گوشه ی چشمی از سر مهرت مرا بس است.
پروردگارا!
نیک می دانم آنچه بندگی خدایی چون ترا سزاست و زیبنده آستان پر مهر تو باشد از توان من فزون است
و هرآنچه که سزای آفریده ی ناسپاس تو است مرا تاب نباشد.
ای مهربانترین آفریدگار!
بندگان ناچیز و سرافکنده و گنه کار خود را به نیایش های شبانه و نخوردن و نیاشامیدن میآزما!
ما را دیدگانی پاک، دلی روشن، اندیشه ای نیک، روانی آرام و تندرستی ارزانی بخش!
آزادگی و بیدادستیزی و پاک زیستن را در نهادمان گذارده و خشم و کینه و آز را از دلهایمان بزدا و ما را از چنگال اهریمن برهان!
زبان گنگ است و نوشتن چه بسا سخت و ما را نیاز است به ناز تو
گمان ندارم، که ببخشایی هر آنکه کند آغازی نو و بخواند نماز تو........سلام صبح بخیر و شادی