بـــاور کن

بـــاور کن
آن قــــــدر ها هــــم سخت نیست،
فهمیـــدن اینکـــــہ
بعضی ها می آیند کــــہ :
نماننـــــــد!
نباشـــــــند!
نبیـنــــنـد!
و تـــــــو،
اگــــر تمامی ِدنیا را هــــم حتی بــــہ پایشان بریزی
آنها تمامی ِبهانـــہ های دنیا را جمع می کنند
تا از بین آنها
بهانــــہ ای پیدا کنند
کـــــہ :
بــــروند،
دور شـــونــــــد،
کــــہ : “نـــمانند اصلا”

پـــس بــــہ دلت بسپار،
وقتـــــی از خستگی هایِ روزگار
پناه بردی بــــہ “هر کسی”
لااقل
خـــــوب فکر کن ببین
از سر علاقــــہ آمده
یا از سر ِ … !!! تا دنیایت پر نشــــــود
از دوست داشتن هایِ پر بــُـــغض
کـــہ دمار از روزگارت درآورد !!! نبودنش را تحمل کن، رفتنش را طاقت بیاور…
اما نگذار آنقدر خوار و ذلیل شوی، که:
محبت و عشق را گدایی کنی… “عشق” حرمت دارد
در دلت نگهش دار…