من دایره در دایره گردابم و تکرار

من دایره در دایره، گردابم و تکرار
هی در تو شدم غرق وتو انگار نه انگار!

من اهل همین کوچه ی بن بست کناری
تو پنجره ای رو به افق های غزلوار

من وحشی چشمان غزالین تو گشتم
با آن همه اهلیت و رسمیت بسیار

دیگر چه بگویم که در این همهمه بازار
بیرون نزند دایره از نقطه ی پرگار

ای تلخ ترین ماه شب بلخ و سمرقند!
ای قهوه ی چشمان تو آوازه ی قاجار

بعد از تو بگو با چه زبانی بنویسم؟
شعری که به اثبات تو کوشد، نه به انکار

باید بروم تا نگرفته است گناهت
دامان مرا درعطش این همه تکرار