آن هنگام که بغض ها آوار میشوند...اشکها جاری اما خسته...بی اختیار نگاه چشم ها به مسیری دوخته می شود،،. باور کن این چشم های من نیست که خیس است..درون سینه ام دلی ست که از شدت درد شکستگی،،فریاد می کشد....