وقتی کسی شفاف حرف نمیزند مسئله فقط

وقتی کسی شفاف حرف نمیزند، مسئله فقط

نگفتن» نیست؛ مسئله این است که نمیخواهد یا نمیتواند با آنچه در ذهن خودش و ذهن طرف مقابل میگذرد روبه رو شود.

ابهام راهی است برای نایستادن جلوی واقعیت درونی اگر واضح بگوید باید بپذیرد که یک نیت یک تصمیم و یک اثر هیجانی وجود دارد. باید ببیند طرف مقابل چه احساسی پیدا میکند چه انتظاری شکل میگیرد و خودش در برابر آن چه مسئولیتی دارد برای بعضی آدمها این دیدن اضطراب آور است؛ پس به جایش فضا را مه آلود نگه میدارند.

در این وضعیت فرد مبهم معمولاً رابطه را در سطحی نگه میدارد که بتواند هر لحظه عقب بکشد یا معنا را عوض کند نه کاملاً نزدیک میشود نه کاملاً دور این حالت بینابینی کمک میکند از احساس گناه تعهد یا پاسخ گویی فرار کند.

آن طرف ماجرا
گیج شدن تو تصادفی نیست وقتی پیام ها ناتمام و متناقض اند، ذهن مدام دنبال معنا میگردد منظورش چی بود؟»، «الان کجای این رابطه ایم؟ این سردرگمی نتیجه ی این است که یک نفر حاضر نیست سهم خودش را در ساختن فهم مشترک بپذیرد و بار فهمیدن را روی دوش تو میگذارد.

در واقع گیج رها شدن یعنی یکی حاضر نشده به اندازه ی کافی به ذهن خودش و ذهن تو نگاه کند و تا وقتی این نگاه شکل نگیرد، وضوح هم شکل نمی گیرد؛ نه از سر بدخواهی لزوماً، بلکه از ناتوانی در تحمل دیدن و مسئول بودن





فرشته نباشیم
😉