ا

اﻣﺮﻭﺯ

19 ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦ ﺳﺎﻟﺮﻭﺯ ﺭﻫﺎﻳﻲ ﻫﺪاﻳﺖ

نوزدهِ فروردینِ سی، پاریس چشاشُ بسته بود
صدایِ جیغِ بوفِ کورْ ، تو حنجره‌ش شکسته بود

کوچه‌ی شامپیونه بود ، آپارتمانِ سیُ هفت ،
همون جایی که بوفِ کورْ ، از توی قصه رَفت که رَفت

خالقِ توپِ مُرواری، سایه‌ش دنبال می‌کُنه
غربتِ این خونه به دوش ، ترانه رُ لال می‌کُنه

یه عُمره که دَربه دَره ، رَدِّ سه قطره خون شُده
سایه‌ی اون مُدّتیه ، مامورِ جَلبِ اون شُده

تو زندگیِ آدما ، دَردایی هَس مثلِ خوره
که روح توی اِنزوا ، ذرّه به ذرّه می‌خوره


آی بوفِ کورْ ! آی بوفِ کورْ ! آی بوفِ کورِ دَربه دَر
پَریدَنِت یه حادثه‌س ! یه اتّفاقِ پَرده دَر


بَرّه‌ها عادت می‌کُنَن ، به زوزه‌ی مُمتدِ گُرگ
اما واسه تو زندگی ، شُده یه زندونِ بُزرگ

به این بُتایِ لعنتی ، دوباره پُشتِ پا بِزَن
تویی یه ناسزای ناب ! تویی تبلورِ شُدَن


آی ! آدمای بی‌زبون ! تا کِی اسیرین تو نَفَس ؟
نگا کنین که بوفِ کور ، جون می‌کَنه کُنجِ قَفَس


تو زندگیِ آدما ، دَردایی هَس مثلِ خوره
که روح توی اِنزوا ، ذرّه به ذرّه می‌خوره