با گیسوانِ باز و پریشانم آمدم ,

با گیسوانِ باز و پریشانم آمدم ,
من را ببین! که با لبِ خندانم آمدم . . . . . . .


با رفتنم تمامِ دلت رنگِ غم گرفت ,
من را ببخش...سخت پشیمانم...آمدم . . . . . . .


حالا به شوقِ دیدنِ چشمانِ عاشقت ,
همراه با دو چشمِ غزل خوانم آمدم . . . . . . .


شاید هنوز فرصتِ تکرارِ بوسه هست ,
چون با لبان و سینه ی سوزانم آمدم . . . . . . .


از عمقِ شعرهایِ پر از اضطراب و درد ,
با جمله ی " کنارِ تو می مانم " آمدم . . . . . . .


از پشتِ ابر...با چمدانی پر از بهار ,
نزدیکِ صبح...با رخِ تابانم آمدم . . . . . . .


دیگر تمام شد شبِ تنهایی ات عزیز ,
بیدار شو...عزیزتر از جانم...آمدم . . . . . . .