تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی
تو همان ناب ترین جاذبه ی دنیایی

تو پر از حرمت بارانی و آرامش برف
حتم دارم که تو از پیش خدا می آیی

مثل اشعار اهورایی باران پاکی
و به اندازه ی لبخند خدا زیبایی

خواستم وصف تو گویم همه در یک رویا
چه بگویم که تو زیبا تر از آن رویایی

من به اندازه ی زیبایی تو تنهایم
تو به اندازه ی تنهایی من زیبایی

ماه از دوری خورشید شده ماه تمام
گاه اسباب کمال است غم تنهایی

ابر میگرید و میگرید و هی میگرید
تا تو ای غنچه به لبخند لبی بگشایی

عاشقی را چه نیازست به توجیه و دلیل
که تو ای عشق همان پرسش بی زیرایی!