خوشبختی یعنی آرامش. خوشبختی چیزی نیس که از آسمون بیفته. خ

خوشبختی یعنی آرامش. خوشبختی چیزی نیس که از آسمون بیفته. خوشبختی یک حسه. آدما باید برن سراغش و در خودشون بوجودش بیارن.
مثل خوشبختی مثل خداست. آدما دارن دنبال خدا میگردن ولی خدا همین دور و بره. خوشبختی هم دور و بر آدمهاست. توی خود آدمهاست. مستلزم دیدنه، مستلزم عینکو برداشتنه، مستلزم تعریف درست از خوشبختی داشتنه.
برای ایجاد حس خوشبختی یه کلید مهم وجود داره: ""تا رضایت توی دلمون ننشینه، محاله به حس خوشبختی و آرامش برسیم""
مثلا در مسائل مادی، یکی اگه همیشه به بیل گیتس نگاه کنه، همیشه حس میکنه بدبخته. ولی واقعیت این نیس؛ واقعا بدبخت نیست. یک حسه که براش بوجود اومده. انقدر کسانی هستن به جاهای بالا هم رسیدن، ولی حس بدبختی دارن چون راضی از داشته هاشون نیستن. چون نمیخوان "ببینن" چیا دارن.
اگه ملاکت برا خوشبختی علم بالا باشه، توی علم بخوای به انیشتین نگا کنی، همیشه خودتو عقب مونده میبینی.. منظور اینکه باید داشته هامونو ببینیم و از همونها لذت ببریم و خدا رو شکر کنیم. در کنارش تلاش کنیم بریم بالاتر