به اندازه ی یک فنجانِ قهوه . . . . . .

به اندازه ی یک فنجانِ قهوه . . . . . .

به اندازه ی چند دقیقه، با من نشسته بود . . . . . .

از خودش گفت، از قصدِ آمدنش، از چرایِ رفتنش . . . . . .

ساده بود و صمیمی . . . . . .

لحنی داشت، به گوشِ احساسِ من، بی انتها غریب . . . . . .

قهوه اش را خورد، دستم را فشرد و رفت . . . . . .

ماجرایِ عجیبی ست بودنِ ما آدم ها . . . . . .

یک نفر برایت چند دقیقه وقت می گذارد و به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، چشمانت را به دنیائی تازه باز می کند . . . . . .

برای یک نفر، عمری وقت می گذاری. همان کسی که قادر است به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، دنیایی را خراب کند . . . . . .

با تاسف نمی نویسم . . . . . .

برای بیدار شدن، برای شروع های تازه، هرگز دیر نیست . . . . . .

قهوه های تلخ، آدم های تلخ، روزهای تلخ، الزاماً به معنی پایانی تلخ نیست . . . . . .

هنوز هم معتقدم . . . . . .

برای وارد شدن به دنیای دیگران، باید به اندازه یک فنجان قهوه برایشان وقت گذاشت . . . . . .