سکوت کردم و فهماندمش عذاب این است

سکوت کردم و فهماندمش عذاب این است
همیشه پرسش نـاکرده را جواب این است

بـه نعره خـواست به آرامشم خطی بکشد
سکوت کردم و دریافت باز تاب این است

شکستـه بـود ولـی مـویـه وار می خندید
که چهره باخته را آخرین نقاب این است

بـه مهـر گفتمش: آرام بـاش و صحبت کن
که در طریق سخن حسن انتخاب این است

چه گفت؟ راز،  نه! اما نپرس و باور کن
کم است زهر ، که نوشیدن مذاب ای است

نشاندمش که بخوان !
خواند و هم سکوتم شد...
سوال کرد که : با من چه کرده ای ؟ گفتم:
کمی سکوت تو را میکند مجاب، این است

مـن و تـو درک سکوت همیم تا هستیم
و جاودانگی لحظه های ناب این است


*«محمدعلی بهمنی»*