جفت کن کفش مرا مقصد من طولانی ست

جفت کن کفش مرا مقصد من طولانی ست
راه این رستم دیوانه هزاران خانی ست



خان اول هوس چند قدم با معشوق...

ولی از بخت بدش یک پسر ایرانی ست



عشق اندازه ی موهای سرش پرخرج است

و دروغ است اگر گفته شود مجانی ست



عاشقی آمد و در جیب فقط نخ دارد

این هم از بخت بد آدم بد پیشانی ست



تف به این عشق سراغ پسری آمده که

غم هرروزه اعضای تنش بی نانی ست



عشق زبر است و آثار عمیقی دارد

مثل بابا که تمام بدنش سیمانی است



خان بسیار به جا مانده به او حق بدهید

چشمش از حادثه ی شعر کمی بارانی ست...



علی بهادر