گر توانی ای صبا بگذر شبی در کوی او

گر توانی ای صبا بگذر شبی در کوی او

ور دلت خواهد ببر از ما پیامی سوی او

این دل گمگشته ی من باز جو از زلف او

ور نیابی رو بیفشان دامن گیسوی او

گر دلم را بینی آنجا گو حرامت باد وصل

من چنین محروم و تو پیوسته همزانوی او

نرم نرم آن برقع رنگین برانداز از رخش

ور گمان بد نداری بوسه زن بر روی او

نی خطا گفتم من این طاقت ندارم زینهار

گر رسول خاص مائی نیز منگر سوی او