ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ!

ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ!
ﺩﯾﺪﻡ، ﺷﻨﯿﺪﻡ، ﺭﻓﺘﻢ، ﺁﻣﺪﻡ...
ﻭ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ
”ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻧﯿﺶ ﻣﯿﺰﻧﻨﺪ“
ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮ و ﻋﺰﯾﺰﺗﺮ؛ ﻧﯿﺸﺸﺎﻥ ﺳَﻤّﯽ ﺗﺮ و سهمگين تر
ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ كه ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﻨﻢ = ﻧﯿﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ
ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﻡ = ﻧﯿﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ = نيش ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ
باﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﺎﺷﻢ = ﻧﯿﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻡ
ﺁﺩﻣﺎ سنگ دلند؛
ﺑﯽ ﺭﺣﻤﻨﺪ؛
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﺰﺩﯾﮑﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻣﺤﺮﻣﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻋﺰﯾﺰﺕ،
ﻫﻤﺮﺍﻫﺖ،
ﻋﺸﻘﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ!
ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺑﻨﺪ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻨﺪ...
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ؛
ﺧﯿﺎﻝ ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ؛
ﺳﺎز ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﺗﻮ ﻧﺮﻗﺼﯽ؛
ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺑﯿﺦِ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻠﻮﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﻧﯿﺶ ﻣﯿﺰﻧﻨد!
ﻧﯿﺸﯽ ﻋﻤﯿﻖ و ﮐُﺸﻨﺪﻩ...
ﻭ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ!
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ؛
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﺗﺎ ﺁﺧﺮِ ﻋُﻤﺮﺕ؛
ﺩﺭﺩِ ﺑﯽ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ...
ﺑﯽ ﺳﺮﻭ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ...
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻣﯽ؛
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﯽ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺩﺍﺭﯼ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻝ مي ﺒﻨﺪﯼ،
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻣﺴﺖ؛
ﺑﺎﺯ ﻣﯿﺮﻭﺩ؛
ﺑﺎﺯ ﮔﻠﻮﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﯿﺶ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﺮﻭﺩ!..
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ، ﮔﻠﻮﯾﺖ ﻭَﺭَﻡ ﻣﯿﮑﻨﺪ؛
ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﻣﯿﮑﺸﯽ ﺗﯿﺮ ﻣﯿﮑﺸﺪ؛
ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺭﻭﯾﺶ ﮐﻪ ﻣﯿﮑﺸﯽ؛
ﺗﻤﺎﻣﺶ ﺯﺧﻢ ﺍﺳﺖ،
ﻧﯿﺶ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ و
درد دارد...

این شعرم الان افتاد یادم اضافه کردم به متن...

ای هیچ ازبهر هیچ بر هیچ مپیچ
که این پیچیدگی را در طبیعت مارهم دارد
ازردست رفیقان عقرب صفت
دوستی با مار هم آرزوست..

برای همتون آرزوی بهروزی وموفقیت میکنم برقرارو نیک اندیش باشید....