{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

آرزویم،

آرزویم،
نه ‌تنها دستیابی به تنِ او،
بلکه آغوش گرفتنِ انسانی بود که درون او می‌زیست

#مارسل_پروست

🍂
دیدگاه ها (۱)

🍂به حرمت چشمهای منتظر پاییز هم که شده نگاه خیس بارانی اش ر...

مرا دریاب...برای حالِ آشوبمبوسه از جنس لب هایتو برای سردی جا...

🍂من در زندگی عادت بدی داشتم. عادتی که احساس و قلب و روحم را ...

یه شبایی تو زندگی هست کهاگه به صبح برسونیش میتونی مطمئن باشی...

آدمی نمی‌داند که چگونه بر می آید از انسانی چنین سخن بی روح و...

نقاشی لالایی (ون گوگ، 1889 میلادی) سوژه: آگوستین رالیندرون م...

گیره مشکل گشا همه کاره 1405

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط