🍂

🍂
من در زندگی عادت بدی داشتم. عادتی که احساس و قلب و روحم را زمین‌گیر کرده بود. هر زمانی که خواهر‌ و برادر‌هایم قصد سفر می‌کردند و می‌دانستم برای مدت زیادی آن‌ها را نمی‌بینم، اندوه غیر قابل وصفی تمام بدنم را اسیر خود می‌کرد. پشت ماشین کرایه‌ای ملا ممد سوار می‌شدند، من هم پشت ماشین می‌ایستادم، زمانی که در گردنۀ اولین پیچ ناپدید می‌شدند، مثل دیوانه‌ها شروع به دویدن می‌کردم.
تمام عمر همین بودم. انتظار برای چیزهایی که می‌دانستم چاره‌ای جز صبر ندارند.
یکبار ملا ممد برایم گفت: وقتی از تو دور می‌شدیم و دیگر در آینه ماشین پیدا نبودی، خواهر کوچکت بغضش می‌شکست. گریه می‌کرد، تا جایی که رنگ‌ چشم‌هایش از قرمزی خون پیشی می‌گرفت.
بعد از دو سه ساعت گریه‌اش تمام می‌شد.
آدم فراموش نمی‌کند، اما کنار می‌آید. اگر این قابلیت‌ها را نداشتیم، تا الان هیچ بشری سی سالگی را به چشم ندیده بود.
فراموش نکن، اما با سختی‌های زندگی کنار آمدن هنر می‌خواهد.
به خودم نگاه کردم، دیدم هیچ هنری جز دلتنگی ندارم. هنری که هیچ خریداری نداشت.
از زمان مرد بی‌نقاب

#سعید_سجادیان
دیدگاه ها (۱)

✦ اولین گناه ✦فصل نهم: مردی که برگشت---با بدنی که آتش بود، ا...

بعضی نبودنا بیشتر از هر بودنی حس می‌شن؛ بعضی اسما رو نمیشه گ...

پارت ۵۸

من تنهایی را هیچ‌وقت درک نکردم؛ شاید چون فلسفه‌ی تنهایی در ز...

𝑩𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝑼𝒏𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅𓂃 ࣪˖ ִֶָ 🪽Part 13وقتی از تالار بیرون او...

وقتی این حرامزاده نجس در سازمان ملل پیجر را بالا گرفت

dark life = 49ات از پله‌ها پایین دوید. آشپز، آقای هان، توی آ...

پشت نقاب عشق 💗نویسنده: جئون جنیعصر، جونگ‌کوک با ماشین مشکی‌ا...

اتاقی که وجود نداشت (پارت آخر)صبح با سکوت عجیبی آغاز شد.نور ...

🖤 پشتِ غرورِ سردت | 𝑷𝒂𝒓𝒕 22عمارت مینهو ـ ساعت ۱۱ شبلونا هنوز...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط