تنهاییِ مطلق، پرده را می‌درد؛ حضورِ خدا آشکار می‌شود.

تنهاییِ مطلق، پرده را می‌درد؛ حضورِ خدا آشکار می‌شود.
وقتی همه می‌روند، اتکای خالص به خدا آغاز می‌شود.
ترکِ خلق، آزمون است؛ پیوند با خدا، بقاست.
دلِ تنها، اگر رو به خدا بایستد، هرگز تهی نمی‌ماند.
دست‌ها اگر از مردم کوتاه شود، دستِ خدا نزدیک‌تر است.
سکوتِ اطراف، میدانِ شنیدنِ خداست.
فقدانِ یار، راهِ دیدنِ یارِ حقیقی را می‌گشاید.
تکیه بر خدا، شکست را به استقامت بدل می‌کند.
دل اگر با خدا بماند، هیچ تنهایی مطلق نیست.