توی آغوشت که بودم لحظه ها بی وزن بود

توی آغوشت که بودم لحظه ها بی وزن بود 
کودکانه ، از نگاهت آسمان می خواستم 
خواب می رفتم کنارت با تمام ترسهام 
از تو در کابوس هایم قهرمان می خواستم !

روزها آرام از تقویم من رد می شدند 
بوسه می زد عشق بر سلولهای مرده ام 
سرنوشتم را درون قصه ها و شعرها 
فارغ از ابعاد بی رحم زمان می خواستم

لحن مرموز خدا در عشق بازی هایمان 
روح عریان مرا در اختیارت می گذاشت 
می شدی نزدیک وُ من از شدّت دلضربه ها 
داشتم می مردم ، از چشمت امان می خواستم

آه ای ویرانه ی باغ تخیّل های من 
ای سکوتت یاس غمناک نگاه آسمان 
من تو را در ابتدای درک هستی ِ زمین 
با همین دستان سرد و ناتوان می خواستم *

خوب می فهمم تو را ، این گریه هایم شاهد است 
دوستت دارم ولی باید فراموشت کنم 
می سپارم بار غمها را به آغوش خدا 
او که می داند کسی را آنچنان می خواستم