زندگی چراغیست

زندگی چراغی‌ست
که نمی‌دانی تا کِی روشن می‌ماند
گاهی باید فقط تماشا کرد
بی‌عجله، بی‌اضطراب.

به فردا فکر کن
اما نگذار " سایه‌اش
نورِ امروزت را کم‌رنگ کند.

شاید فردایی نباشد
یا باشد و عزیزی
به خاطره بَدل شود.

غُصه نخور؛
غُصه « ریشه‌ی » لحظه‌ها را می‌خُشکاند.

چای ساده‌ات را کنار عزیز ات
آهسته‌تر بنوش؛
انگار آخرین‌بار است
و در عین حال
اُمیدوارترین جُرعه‌ی عُمر.

زندگی را جدی بگیر،
اما سخت نه؛
هیچ‌کس تضمین نکرده
تا آخر داستان بمانیم..



.
.
.