آتشم بر دل، ولی از شِکوه لب خاموش!!

آتشم بر دل، ولی از شِکوه لب خاموش!!

هر که دعوی دوستی خدا کند و به دست ارادت حلقۀ در محبتِ او زند، یا هر که حق-سبحانه و تعالی- خلعتِ محبت بر او پوشاند، باران بلا از ابر محنت و عنا بر فرق او ریزان و شادی و بهجت و راحت از وی گریزان گردد، کما اینکه فرمود: «البلاءُ للولاء کالذّهب لللّهَب»
یعنی «بلا» متوجه اهل ولایت و محنت متعلق به ارباب محبت است، هر جا که بنای محبت نهاده اند، دری از محنت بر وی گشاده اند.

دوستی چون زر، بلا چون آتش است
زرّ خالص در دل آتش خوش است






به نقل از:
«تذکرة السالکین»: نامه های عرفانی آقا محمد بیدآبادی(ره)، صص 68-67