دل من چون آسمانی پر از باد است

دل من چون آسمانی پر از باد است
همه جا خشکسالی، در دلم تنهایی و نفس های سرد
تویی که آرامش زلالی در دستانت
من آواره ای از غصه ها، پُر از شور و شعفِ آینده های نامعلوم
آیا می توانی از این دشتِ بی آبی، جانم را به سوی رویداد هایی شیرین ببری؟