اما بعد

اما بعد...
گاه آدمى را دست يافتن به چيزى كه
براى او مقدّر بوده، شادمان مى سازد،
و گاه از دست دادن چيزى كه دست يافتن
به آن برايش مقدر نبوده است، غمگين مى‌كند...
پس بايد شادمانى تو به چيزى باشد كه براى آخرتت به دست آورده اى، و اندوهت به چيزى باشد كه از آخرتت از دست داده‌اى...
به آنچه از دنيا به دست آورده‌اى فراوان شادى مكن، و بر آنچه از دنيايت از دست مى‌دهى، تأسف مخور و زارى منماى! و بايد همه همّ تو منحصر به كارهاى پس از مرگ باشد...
نامه ۲۲ نهج البلاغه