نورالدین عبد الرحمان جامی

نورالدین عبد الرحمان جامی
 در سال ۸۱۷ هجری«قرن نهم هجری» قمری در خرجرد جام ، از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام "هفت اورنگ" است.

هفت اورنگ مهمترین اثر منظوم جامی است که به تاثیر از «نظامی گنجوی»  در هفت بخش سروده  شده‌است:
1«مثنوی ۱«سلسلةالذهب» در مسایل دینی و اخلاقی همراه با قصص گوناگون که به نام سلطان حسین بایقرا سروده شده‌است.
۲«سلامان و ابسال» که داستانی است عاشقانه و عرفانی از منابع یونانی و پیش از جامی، پور سینا و دیگران آن را تصنیف کرده‌اند.
۳«تحفةالاحرار» مثنوی عرفانی و دینی است به نام خواجه ناصرالدین نقشبندی.
۴«سبحةالابرار» نیز در تصوف و مسایل اخلاقی همراه با تمثیلات بسیار است.
۵«یوسف و زلیخا» که بهترین مثنوی‌های جامی و به نام سلطان حسین است.
۶«لیلی و مجنون» که روایتی از داستان لیلی و مجنون است.
«خردنامه اسکندری» در حکمت و مسایل فلسفی.

هر هفت منظومهٔ یادشده، در قالب مثنوی سروده شده‌اند. #بخون