چه سازم با تو و بار گرانت

چه  سازم  با  تو و بارِ گرانت؟
ندیدم    جُز  بلا  در  کاروانت
تو میگفتی که دلدارت منم من
به تشت خون نشاندی گُل فشانت
زدی آتش  به خرمنگاه و منزل
به تن  سوزان زِ عصیانِ  لبانت
کشیدی  از کنارم  خرمنِ  گل
من و من ماندم و بادِ خزانت
نشسته خاطرت بر روی سینه
به آخر گشته وین آتش زبانت