ای خاک ! فرزندم چه شد؟

ای خاک ! فرزندم چه شد؟
آن رفته در بندم چه شد؟
ای باد ! بوی او کجاست؟
آن مِهرِ دلبندم چه شد؟
آن مادران، شیرآوران
در شهرِ سوگِ خاوران
چهره فرو بُرده به خاک
در جستجوی کشتگان
ای خاک! فرزندم چه شد؟
آن رفته در بندم چه شد؟
ای باد! بوی او کجاست؟
آن مِهرِ دلبندم چه شد؟
سر میکشم چون سرکشان
هم در عیان، هم در نهان
یابم مگر از او نشان
در این زمین، یا آسمان
آن ماه خوبانم چه شد؟
فرزند ایرانم چه شد؟
آن ماهِ روشن، آن بلند؟
آن مهرِ تابانم چه شد؟
آن مادران، شیرآوران
سیمرغ های این جهان
چهره به سوی خاوران
در جستجوی عاشقان
فرزند خونین جامه را
شاهین پَر افشانده را
کشتند این اهریمنان دُردانه را
سوگ سیاووشان کنم
نفرین به خاموشان کنم
فریاد را چون پرچمِ
خیل سیه پوشان کنم
شورش به گیتی افکنم
بنیاد ظالم برکَنَم
بانگ بلند خشم را
پرواز خاموشان کنم!
ای مادران، شیرآوران!
در سوگ و خاک خاوران
ای خیل خونین جامه گان
ای پرورنده عاشقان
سوگ سیاووشان کنیم
نفرین به خاموشان کنیم
فریاد را چون پرچم
خیل سیه پوشان کنیم
ای مادران...