به قربون ِصدایِ عشق و گیسویِ بد اقبالش

به قربون ِصدایِ عشق و گیسویِ بد اقبالش
دلوم از مو بریده بی هوا افتاده دنبالش
به دستِ امنِ یار ِما پرنده اعتماد میکرد
خداوندا تو میدونی! صداش عمرُم زیاد میکرد !

مثال ِقاصدک تو باد... نکنه بی دفاست یارُم !
نمی اومد به چشماش خواب ! یعنی الان کجاست یارُم?

نصیبُم از رخ ِماهش ، به جز بغض غروبی نیست
دریغا بخت ما انگار امانتدار ِ خوبی نیست !
حسود به ما شبیخون زد ، دل بی کس ، دل تنها
دیگه این یادگاری رو نمیشه پس گرفت از ما
بگو طعنه زنند مردم دل بی صاحب ِ مارو
یه دم طاقت نمی آورد کسی مصائب مارو !

نپرسیدُم که اون چشمون ادامه ی کدوم دریاست
قسم به اون چشای مست قیامت تو همین دنیاست!


مونا برزویی