نمی دانم از کجا شروع شد،فقط قلم بر دست گرفتم و دیگر نوشته

نمی دانم از کجا شروع شد،فقط قلم بر دست گرفتم و دیگر نوشته هایی که بر کاغذ کاهی و طلایی رنگ ذهنم نقش می بست برایم حکم الگویی برای ادامه و روش های زندگی را داشتند.
دیگر نمی توانم تحمل کنم،انگار فقط من باید اینگونه باشم،فقط من نمیتوانم حق درک افراد را داشته باشم،فقط من درک میکنم.
از این حس که من درک میکنم بدم نمیاید،فقط کاش اینکه بتوانم توصیفش کنم یا حداقل دیگران گاهی این حس را دو طرفه بدانند و سطحی به کلماتی که به سختی از دهانم بیرون میایند نگاه نکنند.
از همتن اول این حس درکرا فقط من داشتم،این غرور یا تعریف از خود نیست،حقیقت است،انگار من میتوانستم کلماتی که آنها بر زبان می آوردند ببینم و دیگران نمی توانستند این دید را نسبت به حرف های من داشته باشند.
من حس عمیق حرف هایشان را درک میکردم،ولی هرگز نتوانسته ام خودم به بقیه بفهمانم که من چه حالی دارم و الان نیاز به درک دارم یا نه.
میخواهند به من کمک کنند،با دور کردن چیز هایی از من که مطمئنم اگر نبودند من هرگز به آرامشی که باید میرسیدم نمی رسیدم،یعنی در همه ی اتفاقات ناگواری که برای من می افتاد تنها چیزی که حداقل کمی من و ذهنم را مانند کتابخانه ای ساکت ولی پر آشوب مرتب و دسته کند همین چیز هایی بود که برای من حکم ناجی را داشتند.
من مشکلاتی دارم،ولی آیا دیگران نیز تابحال به خود نگاه کرده اند تا ببیند آنها هم بی نقص نیستند؟
شاید مشکل های من که شما نام آنها را "نقص"میگذارید از سر بی درکی ها و نگاه های سطحی خودتان به من بوده باشد و این به قول خودتان "نقص ها" خیلی بهتر از انچه فکر میکنید باشد.
اشتباه شما همین است،که مشکل های من را دغدغه های ریزی میبینید که اصلا وجود ندارند یا خیلی ساده هستند،ولی مشکل های من هرچه که باشند برای من و در این شرایط مشکلند و چون برای شما اهمیتی ندارد یا حلشان ساده به نظر میرسد به این معنا نیست که برای من هم اینگونه هستند یا خیلی قابل حل هستند.
پس باید به مشکل های بقیه حتی اگر از نظر ما ساده باشند احترام بگذاریم و به این موضوع توجه کنیم که حتی اگه برای ما قابل حل باشند برای فرد مشکل دار در آن شرایط سخت و دشوار است پس سرزنش فقط شخصیت شمارا در ذهن آن فرد خورد میکند.
ولی این ندای مشکل هرگز به شما نمی رسد و همیشه همینگونه رفتار میکنید.