حرفهایت را با کسی بزن

حرفهایت را با کسی بزن
که با جغرافیای کلماتت آشناست !
کسی که ...
می تواند وقت هایی که
شبیه یک کوه یخ می شوی ،
آفتابی شود و آبت کند ...
آرام ... آرام ...
بعد چکه چکه هایت را که
لیز می خورند و می آیند پایین ،
با سرانگشت بسراند لای موهایت ...
کسی که می داند
وقت هایی که سکوت می کنی ...
یعنی حرف هایت جایی گیر کرده اند
و می تواند دست دراز کند
و آن همه کلمات بازیگوش را بگذارد توی دهانت ...
کسی که ناگفته ی تو را بفهمد ...
چه شیرین است بودن این بعضی ها