دردلم شادو دل آزاده و خندان بودم

دردلم شادو دل آزاده و خندان بودم
دوش،وقتی که به دیدار توچندان بودم

همره مادر خود رد شدی از کوچه ی ما
ومن آن موقع سر کوچه کماکان بودم

لحظه ای بر من آشفته نگاهت افتاد
دیدی حتما که چه حد واله وحیران بودم

مات ومبهوت تو و بوی توبودم ای جان
مثل این بود که در باغ وگلستان بودم

رد شدی همره خود قلب مرا هم بردی
چه شبی بود و چه از شوق فراوان بودم

آنشب از یاد تو در زیر لحافم پنهان
تاخود صبح ندانم ز چه گریان بودم

گاه ازشوق وصال تو دوچشمم جاری
گاه از ترس فراق تو پریشان بودم