نگذار هرکس که اومد وماندنی نشد…تو را دلت را وصداقتت را با

نگذار هرکس که اومد وماندنی نشد…تو را دلت را وصداقتت را با خودش به یدک بکشد که از سر بی حوصلگی از سر نبودن آرامش آمد وسراغت را گرفت حالت را پرسید دلت را قل قلک داد وبازم رفت وگم شد تو بمانی ودنیایی اشک تو بمانی ویک دل شکسته آنکه میرود باید میرفت اصلا برای رفتن آمده بود…لیاقتت را نداشته تو هم برو تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ از فکرش هم بگیر …تو بایدتمامت بماند برای کسی که تمامش تنها وتنها برای توست که لیاقتت را دارد…که دل به دلت میدهد که رویایش شدی …که تو را آرزو میکند ماندنی هر جا میرود باتو میرود…او دلش را همه وجودش را به دل تو پیوند زده …تو نباشی خاطرت با اوست تو نباشی…دلت با اوست تو هم نباشی چشمانش فقط تو رو میبیند…نبینم اشکهایت را حرام کسانی کنی که بی ارزشند…احساست را خرج آنهایی کن که قدر بدانند …روحت را اسیر آدمها نکن …این آدمها آدمهای سابق نیستند …بوی گرگ میدهند……