هر چند که در حسرتِ دیدار تو سوزم

هر چند که در حسرتِ دیدار تو سوزم
دل سوخته ام با تب رخسار تو سوزم

پروانه شدم دور زدم بر رخِ ماهت
از شعله ی رخسارَ پر اسرار تو سوزم

صد شعله بجانم زده آن ناوکِ مژگان
ای شعله بر افروز ز هر کار تو سوزم

از کوچه اگر می‌گذرم با دلِ خونین
در کوچه و در گوشه ی دیوار تو سوزم

شیرین سخنم لب شکرم جان و دلِ من
من صدقه ی گفتار ز گفتار تو سوزم

کم تر بنما رخ به حریفان که مبادا
از رُخ زدنت من سرِ بازار تو سوزم

هر چند چو پروانه بسوزد پرو بالم
من لایقِ آنم و سزاوار تو سوزم

با خونِ جگر اشک سحر ناله ی شبگیر
هر لحظه به صد بار و تکرارِ تو سوزم

هرچند شدم خسته و بیمار چو طاهر
صد بار دیگر بر لب رخسار تو سوزم