نامه ای به غریبه ترین اشنایمم

نامه ای به غریبه ترین اشنایمم
سلام،سلام وجودم
نمی‌خوام زیاد حرف بزنم
فقط می‌خوام بدونم چطوری؟
خوبی؟ با اون بهت خوش میگذره؟
اون برات کافیه؟
اون می‌تونه به اندازه کافی برات وقت بزاره؟
نمی‌دونم جوابت به این سوالا چیه،ولی اگه آره هست با تموم وجودم خوشحالم ولی اگه نه......
میتونی برگردی پیشم من منتظرت میمونم مهم نیست چقدر سرت گریه کردم مهم نیست چند شب مستی با فکر تو برام سپری شد همشو فراموش میکنم
چقدر خیالاتی شدم من تو الان داری با اون خوش میگذرونیو منو فراموش کردی بعد من؟
من هر روز و هر شبم فکر توام فکر اینکه چرا برات کافی نبودم؟
چرا نمیتونستم برات خوب باشم
و هزارتا چرا دیگه
ولی وقتی آخرین بار دیدمت هیچ اصراری برای موندت نکردم و تو بهم گفتی که: اگه دوستم داشتی به همین راحتی نمیزاشتی برم
اونروز نتونستم بهت جواب بدم ولی الان بهت میگم
من دوست دارم، ولی میدونستم که با من بودن بهت آسیب میزنه من بخاطر دوست داشتنم گذاشتم بری،گذاشتم بری تا فقط من درد بکشم
می‌دونم که با این حرفا باز زخماتو باز کردم ببخشید........
ببخشید که برات کافی نبودم
دیگه هیچوقت اذیتتون نمیکنم نه تو رو هیچکسو
من میرم که راحت باشید

خداحافظ غریبه ترین آشنا🙂🖤

چطوره؟؟؟لطفا حمایت کنین اگه حمایت زیاد بشه بیشتر میزارم