اَمان اَز غُنچه ی مَستِ لَبانت

اَمان اَز غُنچه ی مَستِ لَبانت
امان  از  شُعله های  بیکرانَت
اَمان  از  بَرق  چِشمانِ فَریبا
اَمان  از  آتَشین  تیرِ  کمانَت
مَزَن بَرسینه ام ، دریای خونَم
شُدَم حیرانِ دشتِ ارغوانَت
غُروبی خَسته و وامانده غُربَت
فراقت دیده اَم بَر گو نِشانَت
گِرفتَم  بیرقِ عِشقَت به شانه
اَمان اَز نوشِ  پُر نوشِ زَبانت
مَنَم زَنبورِ و توکَندوی عِشقی
بپوشانَم   میانِ    گیسوانَت