آدم هول تشنهای است که به هر سرابی چنگ میزند و در ن

آدمِ “هَول”، تشنه‌ای است که به هر سرابی چنگ می‌زند و در نهایت، تشنگی‌اش با هیچ آبی سیراب نمی‌شود؛ چون مشکل از “آب” نیست، مشکل از “اشتهایِ بی‌حدوحصر” و “نداشتنِ استانداردهای اخلاقی” است. این آدم‌ها، مفهومِ تعهد و عمق را نمی‌فهمند؛ برای آن‌ها رابطه‌ی جدی، مثلِ غل و زنجیری است که مانعِ چرخیدنِ چشم‌هایشان به سمتِ گزینه‌ی بعدی می‌شود. حقیقتِ تلخ این است: کسی که برای همه هست، در واقع برای هیچ‌کس نیست. اصالت، یعنی بدانی کجا باید ترمز بگیری و برای چه کسی باید “خاص” بمانی.