ما آدم‌ها از دار دنیا شکستن را خوب بلدیم!

ما آدم‌ها از دار دنیا شکستن را خوب بلدیم!
می‌خواهد شیشه باشد یا در و پنجره و شاید غرور باشد… یا حتی دل!
اما بدتر از همه این است که گاهی امید کسی رامی‌شکنیم!
آدمیزاد بی امید جسمی متروک است لذا امید مانند ستونی است که جهان را سرپا نگه می‌دارد.پس امید، رؤیای انسان‌های بیدار است
وبدانیم
امید مانند ستاره ای است.که در آفتاب تابان دیده نمی‌شود، فقط در شب‌های تاریک و سخت است که کشف می‌شود

درود :

تفکرتان ناب
روزتان سرشار از انرژی مثبت باد